Uncategorized

Mooi van lelijkheid

Duitse onderzoekers hebben ontdekt dat de Archaeopteryx uit het Teylers museum eigenlijk een nog meer unieke oervogel blijkt te zijn, behorende tot de anchiornithiden. De foto van het fossiel diept een fantasierijk verhaal uit het verleden op, die we in de onderbouw verzonnen hadden als verhalend ontwerp bij het project vogels.

Archeopterix-img 0293.jpgFossiel van een Archaeopteryx

We wilden enig historisch besef bijbrengen en hadden een soort Pino, kleurrijk en groot, verzonnen en de Archaeopteryx, de oervogel. Vriendin had hem in een avondje in elkaar geknutseld en eigenlijk was hij angstaanjagend ‘oer’ geworden. Ik was op slag verliefd. Hij  had een krassende stem, was verlegen en dorst niet om de hoek van de kast heen te kijken uit angst dat ze hem zouden uitlachen. De grote kleurrijke, enigszins naïeve, flierefluiter had onmiddellijk medelijden en zette alles op alles om de oervogel te rehabiliteren.

0041.jpgDe Archaeopteryx

Zo griezelig als hij eruit zag, lukte dat toch. Iedereen leefde diep mee met die arme lelijkerd. Toen ik vorig jaar alles aan het inpakken was, kwam ik hem weer tegen samen met mol, die vriendin ook had gemaakt en ik besloot hem van een wisse opruimwoede te redden en hem mee te nemen naar huis.

Nu ligt hij op een plank van mijn boekenkast en kijkt me af en toe licht verwijtend aan, omdat de rust waarin hij belandde wel een hele diepe is, een fossiel waardig. Op de foto van het Teylers museum is te zien hoe geweldig ons exemplaar is nagemaakt naar het vermeende prototype. De fantasie kende in de gloriedagen van sparren en creëren geen grenzen.

Dat de kinderen alles gewend waren bleek wel uit het feit, dat ze hem nooit als griezelig hebben beleefd. Het was wel in een periode dat de dinosauriër grote opmars beleefde, omdat een van de jongens een passie had voor de enorme dieren en ze allemaal met naam en toenaam kon opnoemen en tekenen. Ze waren dus gewend aan grote bekken met woeste tanden en een pokdalig uiterlijk.

003.JPG

Het verhaal begon met de Flierefluiter, die een enorm ei had gelegd en gezellig zat broeden op haar nest. Haar bonte verschijning in tule en kleurrijke Boa’s was een prachtige tegenstelling met de onooglijke oervogel, die krassend van zijn gestaan gewag maakte vanuit een geïmproviseerde kast. Zo’n verhalend ontwerp is het ei van Columbus, want in een oogwenk is er beleving. De kinderen worden met hun hele ziel en zaligheid het verhaal ingesleept. De Flierefluiter en de Archeopteryx werden in harten gesloten. Op het robbeneiland waar het hele tafereel zich had  afgespeeld en het grote nest van de Flierefluiter lag, speelden ze het hele verhaal in geuren  en kleuren na. Met de angstaanjagende Archy als was in hun handen! ‘Van oer tot ei’ , alle ingrediënten om de geschiedenis te laten herleven was aanwezig.

Daar moest ik aan denken, toen ik de foto van het fossiel zag. Heel even teruggeworpen in de tijd en heimwee naar de onnavolgbare hoogtepunten van weleer, toen er geen berg te hoog en geen zee te diep was, we op de toppen van het kunnen zeilden en brandweerregels en andere veiligheidsargumenten nog geen deel uit maakten van de aanpak in school. Met lappen, veren en planten werden andere werelden geschapen en stapten de kinderen letterlijk een andere dimensie binnen, waar het avontuur hen wachtte.

Zoete heimwee en fantastische herinneringen is wat rest. Dat, wat we moeten koesteren én de kleine Archy op de boekenplank, mooi van lelijkheid, tot in lengte der dagen.

 

 

Advertisements
Uncategorized

Hou vol, hou vast

Wakker worden was er nauwelijks bij, vanochtend. Het koste moeite om de ogen weer te openen. Het was een intensief dagje gisteren. Eigenlijk merk ik, dat ik nog het meest moeite heb met de passiviteit. De dochters nemen me al het werk uit handen om me te ontlasten. Dat slaat de energie uit elke vezel. Nietsdoen maakt murw.

Aan de andere kant had ik er al heel wat activiteit opzitten. In de ochtend vroeg wakker om de laatste hand te leggen aan de surprise en een inpakritueel met het uitprinten van de gedichten. Een surprise maken is een, maar het nog mee krijgen naar de auto is een tweede. Alle tassen waren niet groot genoeg, dan maar twee vuilniszakken openknippen en om het gevaarte heen knopen.  Het lukte allemaal wonderwel.

005

In Haarlem wachtte weer de voetbalschoen en dit keer met borsteltje, potje met vet en stoflap er naast. In mijn hoofd had het plan genesteld om me aan de opdracht te houden. Hij had een reden om het zo te willen. Het was de basis van een andere uiteenzetting. Er was een rotsvast vertrouwen, dat het allemaal op z’n plek zou vallen. De vlakverdeling was goedgekeurd, de manier van schilderen ook. De puntpaprika van een van ons, oorspronkelijk alleen de vorm, maar langzaam ingekleurd en vormgegeven, was toch nog te realistisch. Laat het los. Vorm, compositie, de taal die de objecten tot elkaar spreken, je handschrift. Het blijft zoeken en daarmee niet minder boeiend. Volgende week gaan we iets met wastafels en spiegels doen.

024

De laatste boodschappen. De cadeautjes omzichtig naar binnen geloodst. De opgewonden gezichtjes. Glimmers in de ogen, het heen wen weer springen, de hak op de tak verhalen, rode koontjes van de opwinding. Dat spannende van geloven en de oudste kleinzoon, die net ingewijd was in de werkelijke staat van dienst van Sinterklaas, nam zijn taak om het voor broerlief zo echt mogelijk te maken, serieus. De heimelijke blikken van ons kent ons was een mooie evenknie voor het rotsvast geloven en bracht evenveel verwachting mee. De verdwenen oom, het gebonk en het strooien. Dit keer van beneden naar boven, omdat in de maisonnette de woonkamer op de eerste verdieping lag. Schuimpjes en pepernoten op de trap. Een kinderhand is gauw gevuld.

076

Er was hard gewerkt. Iedereen had fantastische gedichten en rake surprises gemaakt. Het aloude potje met gele gel, een cadeau met alleen maar een sleuteltje en later nog een, tussendoor cadeaus voor de kleinsten. Pas achteraf ontdekte ik dat Sinterklaas een aantal schilderijen van FaceBook moest hebben afgeplukt en uitgeprint, die me een Gouden penseel ‘Pour l’ensemble des Oeuvres’ bezorgde. Er was over nagedacht. Voor een van de voetballende godenzonen was een ingenieus inwisselbaar shirt dat in de lengte en breedte een overgang van Ajax naar Feijenoord in gang zette. Een lied over Ajax op ‘Geen woorden maar daden’, die hij, als oprechte Ajacied,  niet bij machte bleek om te zingen. De sjaal met luipaardenprint kon om het ranke nekje gewikkeld worden.

 

Weer moest ik na twee regels het gedicht aan iemand anders geven. Mijn sentimentele inslag hield het niet droog. Alles dat het samenzijn mogelijk maakt, zet de sluisdeuren open. Er helpt geen lieve vadertje of moedertje meer aan. Het zij zo. Het zit nu eenmaal in de genen. Het rijke gevoel is er niet minder om. Nog twee dagen sinterklazen en dan kan de rust weer indalen met nachten die voldoende blijken te zijn. Hou vol, hou vast.

Uncategorized

De spanning en de zoete pleister

Gisteren ging ik in vliegende vaart op pad om de laatste hand te kunnen leggen aan de surprise. Het waren de details, want het grote frame stond er. Op maat gesneden uit een dankbare lege verhuisdoos, die het nutteloze niets in mocht ruilen, kwistig beplakt om alle onderdelen in de vorm geduwd te krijgen. Doos bleek een uitkomst te zijn. Details dienden verlijmd te worden. Daar greep ik mis. De lijm was op. Geen nood, dan zou ik na de voetbalwedstrijd van de jongens de grande finale inzetten.

IMG_9675

De wedstrijd in een koud optrekkende mist was troosteloos evenals het resultaat. Voortdurend werden boze kreten het dichte dek ingesmeten.  Al naar gelang de rode neonminuten versprongen, trok de kou zich hechter en hechter om het publiek heen. Liet ze stampvoeten en ijsberen. De thuisvlagger van de tegenpartij had zijn doel bereikt. Hij had een aanvallende goed voetballende ploeg stuk geslagen met zijn vermeende buitenspelletjes. Vlaggers zouden, net als scheidsrechters, ook en juist op amateurniveau, neutraal moeten zijn. Dat zou een stuk agressie schelen. De jongens raken uit het lood.

Wat de tweede helft betrof had het geen ramp geweest als dat dichte dek als een deken naar beneden was gevallen. Einde verhaal. Daar begon de zoektocht naar de lijm. Waar de ochtend gladjes verlopen was en alle handelingen naadloos in elkaar schoven, werd de middag een groot debacle. De lijm was op. Heel Nederland had zich in de huizen achter hun surprises verschanst met hun Pattex en Bison kit en nergens was nog lijm te koop. Er moest aan meters geplakt zijn. In elke winkel en op elk schap greep ik mis. De Gotspe.

Ten einde raad stoof ik de non-food winkel van de grote supermarkt binnen. Die was bij deze vestiging gescheiden, wat nu alleen maar een uitkomst was. De grote bakken en rekken waren bijna leeg. De artikelen door het plunderend publiek dankbaar gewogen en goed bevonden en naarstig mee naar hun huizen gesleept. Geen lijm, nergens, nou ja, glitterpritt, maar daar viel niet mee te kitten. Wanhopig stelde ik mijn vraag. De behulpzame beheerder schudde aanvankelijk zijn hoofd, tot hij ineens het licht zag. De blik werd helder, de frons verdween en hij dook kwiek in de kleinere schappen, die naast de lopende band, tegen de kassa aanleunden. Ergens, tussen allerlei wonderbaarlijke huis, tuin en keukenmiddelen, grabbelde hij het minuscule kleine tubetje secondelijm op en hield het triomfantelijk omhoog. ‘Mijnheer, U bent een held.’ juichte ik. Ik bleef hem prijzen, engel, redder in nood en wat al niet meer. De glimlach om zijn mond werd breder en breder. Toen ik het pand verliet, hadden twee mensen in ieder geval een geluksgevoel.

Zo simpel kan het zijn. Alles is tot in lengte der dagen vastgekit. Pakjes zijn ingepakt, de cacao en de melk en suiker staan met de slagroom klaar om mee te nemen. Sinterklaas wordt dit jaar ouderwets gevierd, met surprises en gedichten, warme echte chocolademelk. Vanuit de mist doemt het bekende Droste-effect op, de beker met de cacao en suiker die we, met de theelepels in onze kleine kinderhanden, moesten roeren en daarna af mochten likken. Dat was zó hemels en troostrijk, omdat in dat ene kleine moment, alle spanning van die dag gebroken werd. ‘Alsof er een engeltje over je tong fietst’ glimlacht de herinnering. Inderdaad. De spanning en de zoete pleister, dat wil ik ze meegeven die drie kleine mannen, die straks opgetogen staan te springen.  Daarna kan het grote raden beginnen. Wie had wie. We zullen zien.

Uncategorized

Missie geslaagd

Het cadeau dat in zwarte letters duidelijk op het lijstje staat, is niet meer te bestellen. Er zit niets anders op dan ‘Expeditie Binnenstad’ te starten. Luchtig met de bus is uitgesloten door een tekort aan zuurstof om dergelijke stukken te lopen. In te wisselen door de rijkdom van de auto, die even later onder de krochten van Utrecht doorschuift naar de meest luxe en dure garage ever, 7 minuten voor 0,50 eurocent, tel uit je winst. Dat betekent dat ik de uitgespaarde energie in tien minuten zal trachten te niet te doen door een stevige doorstap in Hoog Catharijne. Mijn hemel, alles staat op z’n kop, waar zit die vermaledijde winkel. Als een volleerde snelwandelaar schicht ik tussen de slenterende, kauwende, kletsende, stilstaande massa heen. Ogen schieten langs de gevels om de juiste naam te vangen.

007

Helemaal vooraan bij het station blijkt een informatiepost met twee vrouwen. Met een geduldige glimlach zet een van hen omstandig uiteen welke richting er genomen moet worden, terwijl de parkeermeter in mijn hoofd maar door blijft lopen. De hele andere kant op naar het Vredenburg dan maar. Een twee drie in Godsnaam en nog eens een duik in die woelige menigte. Achter hoge schotten vindt de hectiek van de bouw plaats. Klotterende mannen en vrouwen met overalls en stoere heupgordels, ze drijven met hamers de spijkers in het  hout en peuren met schroevendraaiers lichtaansluitingen op de juiste plaatsen. Boven het gonzen van het winkelende publiek uit meen ik een flard muziek uit de radio te horen ‘Hilversum drie bestond nog niet’ zingt het in mijn hoofd. Mijn hoofse meter laat met snelheid weer twee kwartjes vallen, als ik probeer een breed zwalkend stel te omzeilen en maar steeds wordt klem gelopen.

005

Jullie zijn gewaarschuwd. Hoog Catharijne is op vrijdagmiddag een heksenketel, een doolhof pur sang en ik loop er ‘Als een vreemde zeker, die verdwaald is zeker.’ Noodzakelijk kwaad om een doel te bereiken. Thuiskomen kan pas in de oude binnenstad, maar dat is niet aan de orde. Ook het Vredenburg wordt overlopen door de massa. Er is markt. Kooplui prijzen hun waren aan, laten stemmen schallen, kijken dwingend in de poppetjes van de ogen. Gehaast mijd ik de blikken. Geen tijd. Daar is de winkel.

Van de regen in de drup, blijkt al gauw. Het lijkt allemaal te geef. Graaien en grabbelen, passen en meten, eenzelfde patroon blijft in alles terugkeren. Men schrijft mode met een luipaardenhuid die tijgerprint heet, volgens het in zwart geklede behulpzame meisje als ik haar om raad vraag. Het te verkrijgen onderdeel ligt nergens, maar is wel achter. Ze haalt het voor me op, terwijl de longen op adem komen. Dan volgt er nog een kleine cultuurshock. Op deze verdieping zijn vier kassa’s. Twee zijn er in werking, men heeft de wachtenden om de pilaar geleid in dezelfde wachtgangen als bij Schiphol. Braaf draaien we in carrévorm de wachttijd door. Als de gangetjes vol zijn, gaat de derde kassa ook open en verdriedubbelt de snelheid van verwerken. Als ik aan de beurt ben, is het achter mij nagenoeg leeg.

010

Terug naar de zorgvuldig geregistreerde plek van de immer verstopte garages. Voor de domino pizzeria, na het terras. Ergens in het midden dalen de trappen af naar het verdwenen, uitgegraven, historisch verleden van de oude jaarbeurshallen en ver daarvoor. Met enig historisch besef zou men uit de luidsprekers de paardenhoeven moeten laten kletteren op de kasseien. Dat zou een mooi contrast zijn met de snelheid waarmee de pk’s zich brullend verheffen.

De automaat slikt mijn kaart naar binnen. Angstvallig hou ik mijn hart vast. De opluchting tekent sterretjes, als ik slechts een half uur onderweg ben geweest en nu voor de aderlating van 2.50 het pand mag verlaten. Ze spuugt de kaart uit. De weg naar het hemelse buiten is lang. Letterlijk opgelucht rij ik de mij zo bekende binnenstad uit. Missie geslaagd

Uncategorized

Een tegenpool achter een vermeende waarheid

Gisteren sukkelde de slaap de avond binnen, terwijl het lijf er nog niet klaar voor was. Onderuitgezakt op de bank nam ze bezit en pas tegen middernacht drongen de geluiden van de televisie vaag tot me door, een indringend geluid.

https://www.ntr.nl/Het-Uur-van-de-Wolf/6/detail/Adieu-a-G/VPWON_1244838

Het bleek de achtergrond muziek bij de documentaire van het Uur van de Wolf over de conceptueel kunstenaar Gert van Elk. ‘Tel uw zegeningen’ knikte het verleden me toe. Nooit bereiken mij in deze overvolle dagen nog de late avonduren met zinnige en verheffende informatie. Vroegtijdig haakt het vege lijf af op een blik reality en duikt onder de wol, met boek, maar nooit voor lang. Uitgeblust en opgeveegd.

Een gouden moment. De volgende dag wachtte er geen school . Het heilige moeten verzandde in een glaasje wijn en de betekenisvolle zinnige wereld van Gert van Elk. Deze kunstenaar, die gewag maakte van zijn escapades in het land der verbeelding, schiep een treffend beeld met zijn zoektocht naar de contramine. Het zoeken achter het waarom der dingen in zijn eeuwige drang om het onzichtbare zichtbaar te maken. ‘Het is er, maar is het er’ vertaalde ik die gedachte in mijn hoofd. Hij noemt het nadenken met een glimlach en in het opvolgen van de beelden en zijn prachtige verklaring ontspint zich een gedicht, die hij onbewust geschreven heeft aan de hand van zijn denkbeelden en die zich in mij woordelijk verklanken in de stilte van de nacht.

ger van elk

Adieu

Een glimlach observeert

de beweging van de rust

Die absolute stilte met als contrast

beroering door wind, wolken en water

‘einder’loosheid

valt stil en krult zich rond op zwart fluweel

Het onzichtbare zichtbaar maken

De trekker zwaait rimpels over het gladde oppervlak

beroering door het aftoppen van het spiegelende water, A Surface

Net als de dierbare amputatie, aanwezigheid als arm of been

Reëel afscheid vindt aan de einder plaats

Afstand rekt het vertrek

Inwisselbaar,

kleine mannen worden groot

Het leven als Replacement Piece

allesomvattend en minder dan niets

een rijzend adieu

(c)lemvanderlinden: Ger van Elk 1941-2014

Zijn verhaal is ontroerend berustend. Deze docu van Djoeke Veeninga, Marlou van den Berge en Jeroen Visser is een wandeling door zijn leven, maar ook een welgemeend adieu aan deze grootmeester van de verandering. Zijn blik op kunst zorgde voor verheffing van de beleving, door elementen toe te voegen, die vragen oproepen. Filosofie binnen beeld, vorm, karakter. Dat andere been, omdat we zo geneigd zijn steeds op het bekende te blijven hangen. Tot op het laatst bleef hij in de contramine geloven, zijn dwarsigheid was het handelsmerk en zelfs zijn sterfjaar duidt op de omkering. Dit juweel dat binnen handbereik lag in die verstilde kamer, het aardedonker dat de beelden indringend kaderde en luister bij zette aan het gesproken woord, zorgde voor een nieuwe energie, die de slaap verdreef.

Het beeld van zijn vriend, de verdwenen Bas jan Ader, bleef rondspoken. Met het te krappe bootje, een guppy op die onmetelijke oceaan, letterlijk te klein bevonden, waarbij de boot het redde, maar de schipper niet, omdat ze leeg aanspoelde aan de Ierse kust, hinkte hij op twee gedachten en ging aan de kunst voorbij. Waardevolle herinneringen die veelzeggend de gemoederen zullen blijven beroeren.

De grootste contramine die hij met zijn dood bereikt heeft, ligt en hangt en staat. In zijn levenswerk, dat zijn groot gedachtegoed staaft en luister bijzet, leeft Ger van Elk voort en zwaait hij af met een Adieu à G op een plek voor het Stedelijk, met voeten getreden en  inwisselbaar, omdat er altijd en overal een tegenpool achter een zich vermeende waarheid bevindt.

Uncategorized

Boeken met karakter

Er wordt hard gewerkt door vriendin en mij om de vertelling van Kikker en de Vreemdeling van Max Velthuijs inhoud te geven. Met de rust en de timing groeit de basis en met de stemmen van de dieren krijgen hun uitgesproken eigenschappen gestalte. In dit specifieke geval wordt varkentje ineens een oude betweter, die narrig op de buitenwereld reageert en vooral kritiek spuit. Eend is een wat suffig kipje dat neuzelt en met de wind, die varkentje met veel bombarie op laat stuiven, mee waait. Haas wordt in dit geval een deftige mevrouw, een soort juffrouw ooievaar. Kikker en rat blijven dicht bij hun oorspronkelijke zelf. Geaarde stemmen die niet anders kunnen klinken dan hoe ze doen. Verstandige en wijze mannen, die twee. Het is een mooi verhaal en bijzonder actueel met de vreemdeling, die als indringer wordt ervaren, terwijl het tegenovergestelde het geval blijkt.

Boeken met karakter behoren tot mijn lievelingsboeken. Dat maakte dat ik het boek van Carlos Ruiz Zafón: Schaduw in de Wind, zo verschrikkelijk goed vond. Zijn vondst, het kerkhof der vergeten boeken, waar in labyrintvorm alles wat gedrukt is, staat, is er een van onsterfelijke aard en de jongen, de hoofdpersoon van het boek, krijgt een lading mee, die het hele verhaal lang blijft sidderen. Een andere blogger maakte gewag van het laatste deel van het vierluik. Ik blijf nieuwsgierig, maar deel twee en drie kwamen niet in de buurt van de beklemmende spanning uit het eerste deel.

alleen1

Ik las, dat Youp van het Hek ooit gehuild had bij het voorlezen van Alleen op de wereld aan zijn kinderen jaren geleden. Dat ontroerde mij, want vanaf het allereerste begin dat het dikke blauwe boek van Hector Malot in mijn leven kwam, omarmde ik Remy en zijn vrienden en fantaseerde een groot deel van mijn jeugd om hun emoties heen. Ineens graaft mijn herinnering naar mijn vergeten boeken. Er zijn er  een paar, die de eindstreep niet haalden en voortijdig weer werden dicht geslagen. Daar zijn boeken bij van gerenommeerde schrijvers, die niet de opening van mijn bewustzijn konden vinden. Ze staan in mijn galerij der boeken omdat ze door mijn handen zijn gegaan en de pogingen om door het verhaal heen te komen, onuitwisbaar in mijn geest staan gegrift. Ze vervagen sneller dan de boeken van lang geleden, waar kleur en herkenning om op te snuiven waren. Soms is de sfeertekening in woorden stuk gevallen en misschien spreekt het de persoonlijke verbeelding minder aan. Het heeft niet met de schrijver zelf te maken, want het kan per boek wisselen. Mijn vergeten boeken zijn nooit echt uit het hoofd verdwenen.

De schaduw van de wind

De stad Barcelona krijgt in De Schaduw van de Wind haar spannende en geheimzinnige lading, die vervlochten wordt met een bezoek , lang geleden, aan de kunstenaars scene  daar. Met vrienden gingen we gangetjes door, trappen op en af, passeerden kleine opkamers om in de ontmoetingsruimtes te komen waar heel de kunstminnende natie zat. Logeerpartijen in panden, die rechtstreeks beschreven konden worden met hun karaktervolle hoge kamers, tegelpatronen en artistieke inrichting. Grenzeloos en verheffend schreven ze de geschiedenis rond, lang voor De Schaduw zijn vruchten afwierp.  Een leven met identiteit, waard om je eigen te maken en toe te voegen aan een  persoonlijk bestel.

Of het nou om een eenvoudig kinderboek gaat of om een ingewikkeld plot, als de boodschap iets te zeggen heeft, filtert het de juiste sfeer tot leven. Mijn levende galerij der boeken bestaat bij mijn persoonlijke gratie tot in lengte der dagen in de tijd die gegeven is. Boeken, die bijdragen en vormen, onnavolgbare boeken, boeken met karakter.

 

Uncategorized

De aard van het beestje

Gistermiddag kwam ik, zoals één keer in de zoveel tijd, het verleden weer even tegen. Ineens stond ze voor me, terwijl ik afwezig en peinzend over de bon en de zojuist verkregen pakketzegel, in gedachten verzonken stond. We keken elkaar aan en dwars door onze vermoeide blikken heen, dreven de gloriejaren van weleer boven.  Samen bij de kringloop aan het werk. We waren allebei Second Hand Roses in hart en ziel en hadden  heel wat kilometers gemaakt tussen alle verkregen spullen. Van een kleine achteraf loods was het tweedehands winkeltje opgeklommen naar een gerenommeerd bedrijf met een aantal vaste werknemers, mensen die via deze werkplek terug konden keren in de maatschappij en mensen uit de reclassering, die hier te werk werden gesteld.

scannen0677

Ik zocht de kleding uit, zij hield zich bezig met het sorteren en de inrichting. Alles wat we tentoonstelden werd onder onze handen weer afgebroken met een snelheid, waar niet tegenaan te klussen viel. Door de loop der jaren heen, vielen vertrouwde mensen weg en kwamen er nieuwe bij, regels veranderden, de visie veranderde. We probeerden flexibel mee te groeien en iedere keer weer moesten we wennen aan een nieuw gebouw of een nieuwe werkplek. Het echte eerste grote pand werd, na casco te zijn opgeleverd, door ons zelf afgebouwd en ingericht. Met grote steigers konden we bij de plafonds komen van het grote fabriekspand. Ergens staan nog namen op balken en vermeende boodschappen op de sponningen geschreven.

Naast het werk in de kringloop was er die andere passie. Alles, wat ze onder handen nam, kreeg betekenis. Ze was kunstenaar.  Zij zette oude lp’s naar haar hand en die veranderden in grappige en handige gebruiksvoorwerpen, strak uitgevoerd of grillig. Ze maakte installaties avant la lettre en niet zelden waren de wonderlijke voorwerpen die binnenkwamen de dankbare bouwstenen voor haar diverse creatieve projecten. Daarnaast ontpopte ze zich steeds meer als binnenhuisarchitecte. Haar derde oog zorgde ervoor dat er werd gesorteerd op kleur, vorm en inhoud. Door het groeperen en het speuren naar de juiste snuisterijen, kleden en kleedjes, schilderijen en gebruiksvoorwerpen werden het toonkamers. Deze verkooptechniek was dezelfde als die van Ikea, lang voordat die naam inhoud kreeg.

scannen0678

We keken elkaar aan en wisten beiden dat  we in de nadagen van het bestaan voort ploeterden met dezelfde snelheid en gedrevenheid als vroeger. Ook dat daar onze grootste valkuil zat. We hadden allebei een ‘snelle’ maaltijd gehaald, omdat we niet meer de puf hadden na een dag hard werken, om nog te koken.  De rimpels in huid en hoofd werden milder tijdens het gesprek en de uitwisseling van gemeenschappelijke  problemen met dat lijf van ons, dat moeite had met de energie en de passie waarmee we de dagelijkse invulling aangingen. Ze vloeiden zacht in elkaar over. Ons kent ons. De glimlach om de monden, de blikken van herkenning, het stille lijden van vrouwen alleen, al zouden we het nooit zo noemen.

We lieten elkaar weer los, een warm bad, de herinneringen om mee te mijmeren en dat wat steeds waardevoller werd, de herkenning. In de ogen, in de woorden, in het afgematte lijf. Niets anders nog te wensen dan een goed boek en een warme knusse plek op de bank. Om de volgende dag weer voort te jakkeren met alle remmen los. Niets aan te doen. Het is de aard van het beestje.