Uncategorized

Zoals zij zelf!

Als ik dit schrijf, is de vrouw die me mijn allerbelangrijkste les in het leven geleerd heeft, vast van plan om niet langer meer te leven. Ze is 91 en ‘der dagen moe’ zoals mijn oma dat zo mooi placht te zeggen. Ze eet niet meer en drinkt niet meer en uit ervaring weet ik dat het dan zolang gaat duren, als het hart het volhoudt. Ze is in goede handen en ligt in een ziekenkamer met haar dierbare vertrouwde hebbedingetjes om haar heen en haar familie in de buurt. Ik heb gisteren een foto van haar gezien en ze lijkt het meest op een zichtbaar vermoeid klein vogeltje. De ogen gesloten, diep weggedoken in haar plaid op een chaise longue. Het kleine, vergrijzende donkere krullekoppie, er bovenuit. Haar gezicht draagt reeds de sporen van een ander leven. Ze is er af en toe nog en glijdt steeds verder weg in haar lethargische zaligheid. Alleen de pijn maakt wakker en heel soms een herinnering.

Mijn eerste ontmoeting : Een kleine kwieke vrouw met een aparte intonatie in haar stem dat nog vaag haar Surinaamse roots verried, vol verhalen en beelden op haar netvlies. Ze zat in de tuin bij een goede vriend het feest mee te vieren, dat daar gegeven werd. Er was geprietpraat onderling, gelach,, kinderstemmen die boven het geroezemoes uit vlogen, geplons van water in de sloot. Er werd wijn geschonken en naarmate de decibellen luider werden, de gezichten roder, de stemmen onvaster, viel ze me op. Daar zat ze als een rots inde branding en luisterde als enige echt, terwijl haar vriendelijke kleine ogen alles, wat er om haar heen gebeurde, opnamen en vastlegden. Dat was wat ik zag.

A party in the open air, Isaac Oliver, 1590-1595. (wiki)

Ik raakte met haar aan de praat en ze had het over haar leven, een tip van de sluier, haar kleindochter en haar vader, haar jeugd dat in verschillende landen een deel van haar fantasie had gevoed, Spanje, Nederland, Mexico. Door haar gesticulerende handen, de gloed in haar ogen en de levendige mimiek ontspon zich een andere wereld voor mijn ogen. Ze schreef, schilderde en illustreerde. ‘Hier zat een dame van formaat’, bedacht ik me, ‘die zichzelf was gebleven en iedereen met open armen ontving’. Haar verhalen waren geestig en ze speelde met het grootste gemak in op de humor van de oude vriend, die met kwinkslagen door het leven ging en zijn bonte vriendenrij hartelijk verwelkomde in zijn paradijs aan de lange tafel. Er was eten en wijn, er waren goed gevulde potten en volle glazen, de zon brandde en de guirlandes van dit leven van melk en honing waarden rond. Een feest in alle opzichten.

De tocht met de ezeltjes: We waren in de Ardennen met een schildersclub. Tot dan toe had ik nog nooit echt geschilderd en ik begon voorzichtig met tekenen in een schetsboek. Zij zaten allen in en om het huis met indrukwekkende doeken en potten verf. De maaltijden werden door een echte kok verzorgd, die wel wat weg had van de kok van de Muppets, die fuzzelde en voerde, lepelde en roerde. Tussendoor waren er wandelingen, anekdotes, liedjes, een groot stripverhaal over twee ganzen, die ter plekke verzonnen en letterlijk opgetekend werd op grote vellen. Hilarische soorten werden verzonnen, omdat in het huis de oubollige ganzen overal terugkwamen.

Foto Wiki, twee Catelaanse ezels.

Er was een wandeling gepland. De rest van de groep, fier van lijf en leden stapte voort. Ik bleef bij haar, omdat haar gekozen woorden de verhalen diep van binnen een bodem gaven. Aan de andere kant maakte ze de Pleegzuster Bloedwijn in me wakker, omdat ze voetje voor voetje schuifelde met haar lappen en lapjes over arm en schouder en grote hoed, zwaar leunend op een oude tak. De kleine voeten in de sokken en sandalen stapten omzichtig voort. Voetje voor voetje voorbij twee kleine ezels, waar een heel gesprek mee werd gevoerd, zodat de dames, welwillend en vriendelijk, antwoordden met een langgerekt gebalk, de berg op, het bos in, langs het kleine kapelletje, waar we even tot bezinning kwamen en ook de gelegenheid te baat namen om te rusten. Daar werd een band gesmeed, die tot in lengte der dagen is gebleven, ook al vertrok ze uit mijn leven door omstandigheden.

IMG_9386.jpgEen kapelletje als deze in Niort.

Daar vertelde ze wat haar vader haar had meegegeven, een geheim dat ik van haar in mijn levenskoker mocht stoppen: ‘Oordeel niet, verwonder je slechts’. En echt… Het helpt de wereld mooier kleuren, zoals zij zelf. In haar eenvoud en met haar liefde voor het leven.

Advertisements