Nog even nergens anders!

Het verhaal was al bijna afgerond en klaar toen ik het selecteerde en knipte. Daarna heb ik het opgeslagen in Word. Het was te persoonlijk, omdat het een beschrijving van een ander zijn leven betrof. Het was een sterk verhaal geworden. Schrijnend maar mooi. Alleen, nog niet geschikt voor publicatie.

Ooit las ik dat je als schrijver ‘sans scrupules’ moet kunnen zijn. Dat vergt nogal wat. Ik besefte bij het schrijven steeds heftiger de impact die het op dat speciale  leven zou kunnen hebben. Het had een stigma kunnen worden, dat voor de rest van het leven zou schuren. Kan ik dat een ander aandoen. Mijn hele schrijvende leven lang ben ik aan het proberen om mijn verhalen te vullen met ‘onherkenbaar’ bekende onderwerpen. Dat is misschien ook wel, waar ik me op toespits. Algemene situaties en mijn eigen persoonlijke beleving komen ruim aan bod. Daar kies ik zelf voor, maar een beklemmende situatie of de grief van een ander verwoorden is van een andere orde.

009

Zodra ik het boek van een gemeenschappelijke kennis lees, die over een gedeelde wereld uit het verleden schrijft, speur ik naar herkenningspunten van een vriendin die daar in voor moet komen. Maar zij is overleden. Dan biedt het troost of soelaas. Bij weer een andere bekende zoek ik hetzelfde. Ook daar biedt het eerder steun. Over de doden niets dan goeds is bij beiden bewaarheid, maar er viel ook geen kwaad woord over te spreken.

014

Met een vriendin bespreek ik die gevoeligheid. Het is makkelijker om over iemand te schrijven als die persoon is overleden. Je kan de al te scherpe kanten milder maken of verzachten. Zelfs voor kinderen of kindskinderen kan een stempel doorwerken. Dat heb ik wel gemerkt bij het uitschrijven van de dagboeken van mijn moeder. daar zaten een handvol passages tussen, waarbij de emotie het had gewonnen van de ratio en die misschien heel anders uitgelegd konden worden als het zwart op wit te lezen stond. Wat is de meerwaarde van een vertekend beeld en daarmee van een gekwetst gevoel, als het niet meer te verhalen valt op de persoon zelf of als het door het tijdsbeeld vervaagde contouren heeft gekregen.

Ooit, jaren geleden, bij een van de eerste blogs, schreef ik over het al dan niet verbergen van kanker voor de omgeving en mijn optiek was, dat ik dat niet eerlijk vond ten opzichte van de achterblijvers. Daarop kreeg ik een schrijven van een nabestaande die iets dergelijks overkomen was en juist in volle bewondering terugdacht aan deze vrouw, omdat ze haar naasten het leed had willen besparen en daar alles voor over had. Er leiden altijd meerdere wegen naar Rome.

029

Het is mijn eigen ongeschreven wet om er rekening mee te houden, waarmee ik het me soms moeilijker maak. De vraag, die zich uitkristalliseerde toen ik dat eerste verhaal aan het schrijven was, ga ik aan de vriend in kwestie stellen. Daar heeft hij recht op. Pas als mijn visie klopt, kan ik aan de verwerking beginnen. Dan weet ik of het juiste licht op de situatie heeft geschenen en kan ik mijn bezorgdheid rechtstreeks neerleggen waar het behoort te zijn en nog even nergens anders.

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s