Uncategorized

Niet klagen, maar dragen

Wandelende sneeuwpoppen, daar moest ik aan denken, toen ik gisterenavond in de sneeuwstorm van school naar het station moest lopen en er maar geen bus kwam. Ik had een tijdlang bij de bushalte gewacht. Alleen de stapvoets rijdende auto’s kraakten nu en dan de sneeuw dwars door de huilende wind om de flatgebouwen heen. Stuifsneeuw schuurde bij vlagen priemend langs het stukje onbedekte neus en wang.

cropped-118.jpg

Wiebelende tenen in mijn stevige zwarte kisten, blij met het halve maatje te groot. Kou deerde hen niet. Jas en sjaal waren, van die twee kilometer van school af, bedekt met een dikke laag witte nattigheid. Aangekleed gaat uit, wandelende sneeuwvrouwen. Na een half uur wachten zat er niets anders op dan de sneeuw te trotseren. Nog geen halve rij huizen van de halte verwijderd, stoof een bus voorbij. Een glimp van zijn achterlichten werd opgevangen onder het schild van doek en sneeuw. Ik sjokte hijgend voort, terwijl de wind, maar ook de natte lappen voor neus en mond de adem benam. Waar was dat vermaledijde station. Aan de andere kant van het centrum, wees een vriendelijke sneeuwpop, die in tegengestelde richting liep, de weg en hij lachte vriendelijk een wit craquelé.

Dicht langs de voortuintjes, in de winkelstraten dichter langs de kleurige en verlichte etalages. Mensen sloten deuren, ratelende hekken zakten in allerijl naar beneden. Ze verdwenen naarstig de hoek om of stapten, gewapend, de koude nattigheid in. Gedachten sneeuwden net zo onder als het vege lijf en bedachtzaam, de blik op de volgende stap gericht, herhaalden ze de mantra. ‘Station, station, station.’

NS Station Woerden 07.JPG station Woerden

Na ruim een half uur lopen blonken de neonlichten mij warm en troostrijk toe, maar binnen onder de grote tochtige overkapping boven de sporen, sloeg de vrieskou pas echt neer. De wachttijd viel nauwelijks te overbruggen. De sprinter reed, als enige, alle intercity’s waren uitgevallen. In de trein moesten natte lappen afgeslagen en uit, koude handschoenen van de vingers, vlees en bloed de ruimte geven, laten doorstromen, tintelen en nog niet denken aan het walhalla van het hoekje in de grote bank, thuis.

Utrecht Centraal was overvol. Overal tuurden mensen hoopvol en weifelend naar de grote borden, tot ook die functie stokte en alleen de blikken omroepstem de aankondigingen deed. ‘Beste reizigers’ galmde het elke minuut.  De koffie in de kiosken op de perrons was gratis, als doekje voor het bloeden. Tot overmaat van ramp reden de bussen nét niet meer. Vlak voor onze voeten daverde een vracht sneeuw met een enorm geraas van de brede richels van de traverse naar beneden op het glimmende wegdek als onderschrijving van het dreigende gevaar. De tram. Gezegend zijn de steden waar een tram of metro rijdt.

025

De meute zette spoorslags in naar taxi en tram, om buiten weer in een oogwenk te veranderen als haastig schuifelende sneeuwpoppen. De lift was nog vrij, de roltrap staakte. In de opening beneden kleumden vier dakloze mannen. Ze dronken een slok en praatten raspend, een man lachte zijn haveloze rij tanden bloot. Met een klap was ik terug in de realiteit. Wat had ik nou te klagen om een kleine barre winterse vesting van drie uur, waar mensen een heenkomen moesten zoeken in de beschutting van een buitenlift, die haar deuren ontsloot.

In de warmte van de tram schoven de beelden in elkaar. De sneeuwmannen tegen de lift aangeplakt, de vermoeidheid en het koukleumen. Mijn huis opent deuren naar echte behaaglijkheid. Bij het ontbreken daarvan, rest je niet anders, dan een surrogaat te zoeken. Barre winters, niet voor ons, maar voor de dak-en deurlozen. Alleen al bij het denken eraan, stijgt het schaamrood je naar de wangen. Niet klagen, maar dragen. Het kan altijd nog heel wat graden kouder!

Advertisements
Uncategorized

On y va

Het werd een barre tocht in de sneeuw. De kerstmarkt viel letterlijk in het drabbige dooiende sneeuwwater en de wind zocht elke kier om doorheen te blazen. Maar qua schema verliep alles , ondanks uitvallende treinen en aangepaste diensttijden, op tijd.

Het enige nadeel van het reizen met de trein is de tijd die er mee gemoeid is. Ineens is persoonlijke tijd dan zoveel kostbaarder geworden. De auto die je voor de deur afzet, het warme compartiment, het comfort en gemak is vergeleken met de trein en de bus pure luxe, die eigenlijk zo gewoon is geworden, dat ze niet meer als zodanig te herkennen valt.

Door ruimschoots op tijd weg te gaan kan het enigszins in de hand gehouden worden en het vergt uithoudingsvermogen en voortvarendheid. Bij de pakken neer zitten kan altijd nog als je op het station moet wachten. De koffer met verf en de schilderkoker werd met elke stap zwaarder en verlengde gaandeweg de reis de arm met centimeters. Op de terugweg was het in volle treinen en bussen een behoorlijk obstakel. Bij het schilderen waren we maar met zessen, maar daardoor hadden we kwaliteitstijd van de meester. De doeken werden zo groot als zijn eigen doeken. Het onderwerp, een wastafel met spiegel, moest daardoor opgeblazen worden tot fameuze omvang. Er viel bijna denkbeeldig in te poedelen. De uitdaging bleek tonen zetten en vorm en vlakverdeling. Naast penseel kwam schuurspons er aan te pas om te egaliseren.

De tocht van de academie naar de grote markt was snijdend en door de bank genomen over de hele dag de meest barre tocht. Ik liep met een mede-cursist op en het tempo was eigenlijk te hoog. De wind benam letterlijk de adem. Aan het einde van de horizon verrees een trap als een laatste vesting die nog genomen moest worden. Het duurde even eer ik iedereen kon omhelzen.

In een simpele tel werden jaren overbrugd, Een oogopslag en het kind in ons werd wakker. Herinneringen schoven over de tafel, eerst schuchter, allengs talrijker in geuren en kleuren. We hadden elkaar jaren niet gezien, maar dan is tijd een rekbaar begrip. Het kostte geen enkele moeite om heen en terug te flitsen in die teletijdmachine. De kerstmarkt mocht dan verwaterd zijn, met spekgladde rubbeten matten over de vele elektriciteitskabels op de grond, maar de bescheiden réunie was een succes. Het afscheid beloofde een voortzetting.

Terug in de overvolle trein, zitplaatsen in de eerste klas coupé. Waarom niet. De tweede klasse puilde uit, om van het gangpad maar te zwijgen. Nood breekt wetten is een gouden regel, die elk moment mag worden toegepast in dit soort verwikkelingen. Als haringen in een ton, met de geur van natte hond door de wolletjes om nek en aan handen en de dikke duffels. Thuis wachtte de bank, troostzetel bij uitstek, om de reis in alle rust nog eens te maken.

Vandaag viel het beloofde zachte front aan stukken op weer een winterse inslag. Als ik Naar school moet komen in Woerden zal ik nu in de benen moeten. Beter dan een lang lint file rijden. Koffie op het station en weer een avontuur tegemoet. On y va.

Uncategorized

We gaan het zien en beleven

Het is de dag van de vage beloften. Alle weergoden en godinnen hebben met een prangende vinger gewezen op hun felgekleurde vloeiende weerkaarten, de lucht kleurt code oranje en ik moet naar Haarlem toe. De voorspelling in de wind slaan zou waanzin zijn, al wantrouw ik, welke code dan ook, omdat ze vaker gesmoord worden in het langs de werkelijkheid schampen. Net iets te vroeg wakker is het hoofd al vier keer afgereisd. Met de bus en de trein en nog een trein en weer een bus. Het grote vel papier dat ik nodig heb voor het schilderen veilig opgeborgen in de plastic koker en mijn koffer gevuld met verf en potloden. Tot de tanden gewapend om sneeuwval, glijpartijen en slipgevaar te ontwijken.

De NS-routeplanner is dankbaar en lispelt alle tijden en perrons onberispelijk door. Als ik om tien uur in Haarlem wil zijn, moet ik met wat speling om vier over half acht in bus 77 zitten, die hier op een steenworp afstand vandaan vertrekt. So far so good. In Haarlem wachten na het schilderen de zussen en de nichten  en graven we ons in het centrum in met vermaak, waarbij een sneeuwval niet zal misstaan. Glühwein en Pretzels.

De andere vage belofte zit in mijn keel en doet al twee dagen niet anders dan pratten. Bij ieder slikbeweging heb ik het gevoel dat er een zuurstok overdwars naar binnen wil. In allerijl, omdat ziek worden niet op het lijstje van voornemens staat, heb ik voor het eerst van mijn leven Strepsils gekocht. Onmiddellijk is daar het beeld van mijn vader in zijn stoel, die bij het eerste het beste omen van een verkoudheid zo’n strip met die dingen weg sabbelde, een hele dag lang en als het moest een week. Op den duur werd het meer gewoonte dan noodzaak.

strepsils

Angina was vroeger een schrikbeeld en we waren er vrij vatbaar voor. Met wat antibiotica was het leed zo weer verholpen, maar ik heb er al net een kuur op zitten. Een van mijn collega’s belandde na een genegeerde angina in het ziekenhuis. Het blijft schipperen en de symptomen goed in de smiezen houden. Ik moet mijn keel vrijwaren om vrijdag alle stemmen van Kikker en de vreemdeling te kunnen doen. Het mag wel raspen, maar niet te erg. Dus gaan er pastilles tegenaan met honing en citroen en als dat niet helpt, het aloude beproefde recept van het gorgelen met zout water. Wat is het toch een mooi woord en wat klinkt het zoals te doen gebruikelijk. Lekker is anders, maar in het kader van de genezing maken zachte heelmeesters stinkende wonden en worden zoete broodjes niet gebakken. ‘Ja Moe’ beaam ik over de grenzen heen en de harde leerschool van vroeger indachtig, strompel ik al smakkend en proestend voort.

koker

De eerste gladheidsbestrijders schuiven met hun imposante geluid en de bekende zwaailichten langs, de straat ligt er glimmend van de plassen bij, automobilisten negeren roekeloos de voortekenen. Mijn kleine blauwe prins staat veilig in zijn open haven. Vandaag wordt de vage belofte vast bewaarheid. Het risico is te groot. Ik ga brekebenen en als stut heb ik de koker waar het grote vel papier in zit. Die sneeuw zal wel loslopen, maar het addertje onder het gras is het zoetgevooisde keeltje, dat nu aanvoelt als schuurpapier. We gaan het zien en beleven.

 

 

Uncategorized

Dans, muziek en zoete herinnering

Er komt een aankondiging voorbij van VPRO’s vrije geluiden. Als ik de bijbehorende foto monster trekt er een warm, ietwat weemoedig gevoel door mij heen. Er staan vier prachtige dames op in klederdracht. Ik zie hun uitstraling en als ik de video aanklik hoor ik hun krachtige stemmen sonoor en indringend. Het zijn vrouwen van het koor Le Mystère des voix Bulgares. Ze nemen me mee terug naar 1990.

https://www.vpro.nl/vrije-geluiden/media~WO_VPRO_12002606~vpro-vrije-geluiden-buiten-spelen~.html

Het vliegtuig ronkte en trilde amechtig, er was geen sleuf om door heen te wandelen, zoals ik op televisie weleens had gezien. We moesten buitenom en stapten de trap op van wat duidelijk een benedenmaatse vliegmaatschappij was. De wanden en de vloer van het toestel waren gestoffeerd en tijdens het vliegen kwam meerdere malen in mijn hoofd op dat het bouwpakketje zo maar eens uit elkaar kon vallen, omdat elke schroef of moer wel moest zijn los getrild. Het was mijn eerste vliegreis met bestemming Sofia. Na deze tocht de zondvloed. Niets kon meer erger zijn.

Maanden daarvoor was er een vrouw, die ik ontmoet had tijdens het volksdansen. Zij zong Bulgaars. We zaten op haar woonboot en luisterden naar de lp’s, die ze een voor een op de pick-up legde en ik was diep onder de indruk van wat een driestemmig koor teweeg kon brengen. Het trilde elke vezel aan gevoel los. De entourage, die kleine warrige boot met haar kerstverlichting in een nis, prullaria overal en de Gaida, de Bulgaarse doedelzak, prominent aanwezig, ademde beleving. Er was een koor in Zeist, die nog stemmen konden gebruiken. Meerstemmigheid a capella is kwetsbaar en vereist een zuiver treffen van de beginnoot. Zo ver was ik niet. Er zou nog heel wat scholing volgen. Ik wimpelde het af.

081In de heuvels van Koprivshtitsa

Wel gingen we op reis met nog drie vriendinnen. Daarom zaten we op een van de heuvels rond Koprivshtitsa uit te rusten van alle optredens die er plaats vonden tijdens een festival, toen er boven alles uit onmiskenbaar, meerstemmige schelle keelklanken  het geroezemoes doorsneden en lieten verstommen. Traditioneel kostuum, ons zo vertrouwd, omdat we er ook in optraden, in hun bijna onbewogen pose, de armen langs  het lijf, alleen de hoofden deinden wat mee met de klanken. Daar in die bergen, midden tussenhet Bulgaarse volk, bijna allen traditioneel gekleed in eigen streekkostuums, steeg ik met de klanken mee omhoog en proefde het rauwe verdriet om het verlies van mijn moeder, die een paar maanden daarvoor plotseling was overleden. Bulgaarse vrouwenstemmen en melancholie bleven vanaf dat moment nauw verweven met elkaar tot op de dag van vandaag.

079Op weg naar een Bulgaars optreden.

De kostuums voeren rechtstreeks naar de gloriedagen van de optredens met Cioful. De voelbare spanning in de kleedkamers voor elk optreden, het ritueel van rokken en bloezen, sjaals en kousen, de Caractère schoenen, de opmaak, nog een vleugje lippenstift, de opstelling, de eerste klanken en dan je laten meevoeren in de roes, om pas weer te ontwaken als het achter de rug is en het applaus klinkt. De brede glimlach verkleeft in het gezicht, de oplichtende ogen die blijven hangen in de vreugde van het publiek en de voldoening van een geslaagde inkijk in die andere wereld, een vleugje zon, een sprankje vakantie.

Nieuwe dingen kwamen op mijn pad, een andere invulling. Tijd gaat voorbij. Dan ineens is er die opleving bij het zien van de foto, bloemen langs de sjaals, de gestifte lippen, de zuivere tonen in die krachtige en vastberaden aanzet en raakt ze even het verleden aan,  waar dans, muziek en zoete herinnering met elkaar waren verweven

 

Uncategorized

Ongekende mogelijkheden

Daar liggen ze op een grote stapel. Een gestencild voorbeeld er boven op. Vliegertjes vouwen van vouwbladen en trapsgewijs in een ronding op elkaar plakken. Er ontstaan wat jeukende plekken aan de binnenkant van het hoofd. Vouwblaadjesallergie. Je hebt het of helemaal niet en in dat laatste geval ben je zuur af. Ik mis het afvalkarton van de drukkerij, mijn ecoline en mijn vetkrijt.

0131.jpgsterrenpracht in de maak!

Kerststerren vouwen, ze mochten nog wel worden uitgevoerd in een zelf gekozen kleur gelukkig. Straks hangen er 19 identieke sterren voor het raam en ik weet nu al bij voorbaat dat ik er niet intuin. Helaas wil de modus dat we überhaupt niet aan knutselen toe komen, anders had ik uitgepakt met mijn gezichtsbedrogjes. Een spiraal uit papier geknipt, die aan een dun touwtje hangt en waarbij je je afvraagt of ie naar boven of naar beneden wandelt. Kleine, grote, geglitterde of geverfde, de moeilijkheidsgraad van het knippen bepaal je zelf door ruimere banen of een flink aantal dicht opeen te tekenen. Ze voldoen aan alle eisen van de techniek. Als ze anders worden van vorm is dat geen enkele bezwaar, maar als spiraal zijn het echte gezichtsbedrogjes. Ooit lang geleden had ik twee houten windspiralen, waarmee ik voor de onderbouw het toverkunstje deed. Het waren een sooort sennapeulenachtige platte gedraaide stengels van hout. Ze hingen boven de verwarming en door de opstijgende warmte klommen en daalden ze dat het een lieve lust was. Welkom in het land van de verbeelding riepen ze ieder verbaasd oog toe!

Ieder jaar, 27 jaar lang, weer nieuwe kerstluiken openen is best een opgave, maar een thema brengt een scala aan nieuwe mogelijkheden. Een grote winterberg bijvoorbeeld van papiermaché, mooie figuren uit gestijfseld doek, geheel en al te modelleren naar eigen goeddunken, weven met glitterwol in kleine spaakwielen, kleien met natuurklei, batikken met kaars en ecoline, kerstkleden verven met de Tie-dye techniek, glas in lood met vloeipapier, kleine sterren en bomen timmeren van dunne latjes, takken verven en aankleden met glitter, lappen, slingers of wol. Het is allemaal langsgekomen en niet zelden vermengde zich de ene techniek met de andere door het experimenteren van de kinderen zelf en ontstond er weer een nieuwe vorm van. Zo werkt dat.

boekenkerstboomDe ‘afgeschreven’ boekenboom

Arme omgeving dood elke inspiratie. Als dat mij al overkomt met mijn enorme bagage, hoe moet dat dan bij onze lieve intens belevende kinderen zijn. Iedere groep zou minstens verplicht een goed gevulde knutselhoek moeten hebben. Dan zijn we direct af van de voorgeschreven kerstactiviteiten. Ga los, verzin het en zorg dat ze een aantal basis vaardigheden en technieken in hun vingers hebben. Daar heb je drie maanden lang de tijd voor. Daarna kunnen ze naar hartenlust met al het materiaal dat voorhanden is verder experimenteren. Evalueer, reflecteer en verzin samen nieuwe stappen, laat ouders meedenken in lappen, lapjes, bakken, wol, maar ook afgedankte schroeven, oorbellen, ijzerdraden, wielen, raderen, stenen, rolgordijnen(de mooiste kerstbomen op een rolgordijn geverfd), de losse latten van de luxaflex, prachtig materiaal voor gezichtsbedrogjes.

Ik heb de kerststerren links laten liggen en de allergie in mijn hoofd weg gekrabd en straks komt het er. Mijn eigen galerij der ongekende mogelijkheden. Ik voel al weer een nieuw idee opkomen.

 

Uncategorized

Alle deuren openen

Ik  kwam een boek tegen met een titel, die me verwarde. ‘Dichter van de droge naald’ is een boek dat geschreven is door Rineke van Houten. Het beschrijft het leven van Frank Lodeizen. Bij de naam van de kunstenaar startte de verwarring. Een van mijn lievelingsdichters heette Lodeizen, maar was op 26 jarige leeftijd gestorven. Deze Frank Lodeizen was 81 jaar geworden.

Mijn dode dichter heette Hans en schreef sfeervolle gedichten, streefde de gedragen verzen van J.C.Bloem en Adriaan Roland Holst voorbij en zette gewone regels om in herkenbare poëzie. Lodeizen ontmoette ik in mijn opleiding en lange tijd sleepte ik het boek “Het innerlijk behang’ mee als zielsbagage. Een van zijn mooiste gedichten is later door Herman van Veen op muziek gezet en ook Jan Rot heeft zijn gedichten bezongen.

‘Weet je nog…? – Toen de wind, de bomen
Tergde en hen de mantels, van het lichaam trok,
Dat wij samen – de regen kletterde bij stromen –
Schuilden onder ‘t loof, en jij zó schrokToen ik je zei dat dit het eind was, en voorgoed
Onze wegen voortaan zouden scheiden.
‘Mijn arme kind ‘t is droevig maar het moet;
Beter is het heen te gaan’ Ik zweeg en jij schreide.

Weet je nog? Toen mijn hand de jouwe
Zachtkens drukte, omdat jij spoedig zou zien
Dat ik niet de beste was. ‘zo zijn vrouwen!’
En dat jij door je tranen lachte, en zei; ‘Misschien…!”

Nu is het herfst opnieuw en regen, maar alleen
Schuil ik onder ‘t lover, denk aan jou – en ween…’

-Hans Lodeizen, 1944-1945-

https://youtu.be/vxvWjRM0tjY

De naam ‘Frank Lodeizen’ is me nooit ter ore gekomen tot nu en de verwarring, terwijl hij toch tot Cobra en de vijftigers behoorde, is groot. Hij trok veel op met de schrijvers Bert Schierbeek, Hans Andreus, Remco Campert, Gerard den Brabander, Simon Vinkenoog, Lucebert. Met Remco Campert had hij een speciale band, beiden waren traumatisch uit de oorlog gekomen. Ik kan, nu ik door flarden van zijn leven trek, begrijpen, waarom hij ‘dichter met de droge naald’ werd genoemd. Zijn kunst, zijn etsen, is zijn poëzie.

Afbeeldingsresultaat voor frank lodeizen drie turkse vriendenFrank Lodeizen: Drie Turkse vrienden.

Ze zijn familie van elkaar. Frank is een achterneef van Hans. Op de vraag in een interview met een journalist van de Telegraaf in 1989, waarom hij nooit beroemd is geworden, geeft hij aan ongrijpbaar te zijn, niet in een bepaalde hoek in te delen, omdat hij steeds veranderde en bleef zoeken naar nieuwe uitingsvormen. ‘Ik(…)blijf niet bij één onderzoekingsveld, maar probeer alle deuren. Voor mij zit het grote avontuur in dat soort dingen.’

Hij maakte veel van zijn kleuren zelf met jonge en oude wijn, bloemen, groenten, as en oude koffie. Zijn tekeningen leiden je een verhalende wereld binnen, een dichter waardig.Ik heb veel van de vijftigers gelezen en toch zijn zijn etsen aan mij voorbij gegaan. Het wordt me meer dan eens duidelijk dat de interesse in een bepaalde kunstvorm vooral gewekt wordt als je het ontmoet en het raakt. Pas sinds ik zelf af en toe een ets maak, is het wezenlijke ervan los getrild als een snaar die beroerd wordt. Het krijgt betekenis en iedere keer weer overvalt de verwondering om dat specifieke ervaren, de diepgang.

Alle deuren openen is een missie. Ontdekken en ervaren wat er achter iedere deur op je pad schuilt en dat eventueel eigen te maken of te laten gaan, speelt op dit ogenblik. Er openen zich heel wat deuren en ik ben nieuwsgierig genoeg om de verbinding met de inhoud aan te gaan, het avontuur tegemoet.

Uncategorized

Zien en beleven

Groep drie van donderdag  spookt door mijn hoofd en heeft me door een onrustige droom wakker gemaakt. Hoe is het de schatjes deze week vergaan met al die verschillende invalkrachten. Vorige week was het voor mij behoorlijk wennen. Het luisteren naar mij en naar elkaar ging moeizaam. Er waren meerdere storende factoren. Daarnaast is het zo stimulerend om de ochtend gezellig in een kring te beginnen en daarna uiteen te gaan. De klassieke tafelopstelling in rijen schiep letterlijk en figuurlijk afstand tussen mij en de kinderen.

Nu ik ze wat beter ken, kan ik daar iets mee doen. Ik had al bedacht, dat ze geen flauw idee hebben, wat het doel is van de dag. O ja, het staat keurig op het bord. De oe-ui-eu woorden. We hebben alle opdrachten gemaakt, maar om nou te zeggen dat het l-eu-k was, is weer een ander verhaal. De stof is nog niet eigen genoeg om naar mijn hand te zetten. Ik ga het toch vrijer, maar wel met structuur, inzetten. Ze moeten veel meer bewegingsvrijheid krijgen.

9789001304522 Rekenrijk 3e editie 3 a-1 antwoorden

Morgen wil ik in de kring beginnen en de doelen van die dag helder maken met de kinderen. Er is een leerdoel, een leefdoel en een streefdoel verzin ik, al piekerend, ter plekke. Een leerdoel is de stof uit de methodes. De andere twee zijn persoonlijke of groepsdoelen. Omdat de groep zo uit het lood is, lijkt het me belangrijk om de laatste helder te krijgen. Wat wil deze groep op korte termijn met elkaar bereiken. Als er een goede sfeer heerst, komt het leren vanzelf. Wat opviel bij het nakijken vorige week was de manier waarop er gewerkt werd. Schriften waren bekrast, er was op getekend, kaften waren eraf. Het hele stapeltje rekenrijk zag er alles behalve verrijkend en uitnodigend uit. Zelfs het rekenen met pepernoten had niet het stimulerende effect gehad.

23032878_10210991311278872_961243809391179749_nwerken aan wat werkt!

Als onder de loep genomen wordt, wat wel werkte, dan was dat schrijven, waar ze allen , zonder uitzondering, hun uiterste best op gedaan hadden, nadat ik het bloemetje en de gelpen had beloofd. Belonen en straffen behoren niet tot mijn persoonlijke aanpak. In dit geval had het een enorm effect. Om ergens te kunnen komen met elkaar moeten we dat eens aan de kaak stellen. Hoe werkt het nou. Hoe kom je tot een goed resultaat. Werken aan wat werkt. Hoe buig je de attitude om. Wat is de kracht van de gelpen. Is het de uitzondering, de beloning op zich, werkt het ook met een stempel of een bemoedigend woord? En het allerbelangrijkste, voor wie werk je eigenlijk?

Het zingen en het voorlezen vonden ze fijn, even als het oefenen van de dans voor Sinterklaas. Het werken in de hoeken ging ongestructureerd. Ook hier viel op hoe slordig er met het materiaal werd omgegaan. Als je lekker wil werken, zorg je goed voor de ‘bouwstenen’, anders kan je niet uit de voeten. Er waren geen duidelijk afgebakende hoeken gemaakt. De klassikale opstelling stond dat in de weg. Kortom, er is een weg met ze te gaan. Een uitdaging ligt er zeker. Mijn eigen doel is om deze kinderen, ook al is het maar voor een dag in de week voorlopig, een inzicht te geven in hun eigen leerproces, zodat alle veranderingen die ze steeds moeten ondergaan, daar in ieder geval geen afbreuk aan hoeft te doen.

23032356_10210991310718858_6956069117186514769_nWakker kriebelen

Het allerbelangrijkste is het ontwaken van het besef dat we samen een wereld van verschil kunnen maken voor ieders persoonlijke ontwikkeling en dat een veilige en vertrouwde sfeer een van de pijlers is, om tot je recht te komen en ieders kwaliteit te kunnen inzetten op een volgend plan. Dat wordt mijn persoonlijke doel. Ze wakker kriebelen. We gaan het zien en beleven.